Tweede Polen Express 2011

We staan 152 kilometer voor Dresden/Duitsland, nog heel even en we zullen de grens met Polen over gaan. Bij het benzinestation voorzien we onze stalen ros van een vers slokje diesel, maken de ramen schoon en pakken een kop verse koffie.
Maar, laat ik bij het begin beginnen.
Alphen aan den Rijn, het is kwart over vier s’nachts. Het is pikkedonker als we richting onze auto lopen die, werkelijk tot aan de nok gevuld, geduldig op ons staat te wachten.
Ergens tussen de enorme berg sport/spelmateriaal frommelen we ons koffertje en nadat de sleutel is omgedraaid, de tom tom zijn route berekend heeft, zijn we klaar voor vertrek.
Nederland zijn we zo uit, er is werkelijk geen kip op de weg.
Duitsland is als we binnen rollen nog net zo donker als dat we Nederland achter ons lieten, we zien nog geen hand voor ons ogen, zeker niet als het ook nog eens keihard begint te regenen en de ene mistbank na de anderen zich over onze voorruit legt.

3 april 2011
Maar goed, het is nu kwart over elf s’morgens
Twee maal een stop gemaakt voor een sanitaire zit en een vers bakkie koffie.
Reis gaat zeer voorspoedig, de Duitse autowegen zijn stuk voor stuk net racebanen
En ongeacht dat ik het helemaal niet heb op hard rijden met een auto merk je er niet veel van.
De wegen zijn breed, weinig verkeer, dus we hebben ruim baan.
Dit keer gaan we dus bij Dresden de grens over. De vorige keer heeft ons geleerd dat de andere overgang naar Polen geen rijden is. De weg waar je daar op rijdt als je uit Duitsland komt is werkelijk een wasbord, aangezien we deze keer geen zin hebben in het klapperen van ons gebit en andere onderdelen hebben we voor deze oplossing gekozen. Lady Gaga galmt uit de radio/cd speler, Peter lalt gezellig de liedjes mee en terwijl onze tom tom mij verteld dat we nog drie uur en zesenvijftig minuten te gaan hebben tokkel ik er vrolijk op los op het toetsenbord van mijn laptop.
Even neemt me gedachten me mee naar huis, zouden de kinderen het bed al uit zijn?
Kimberly en Robin waren vannacht even onder hun warme dekbed vandaan gekropen om ons gedag te zeggen, Mike lag volgens mij net zelf anderhalf uur onder zijn dekbed, dus die heeft deze dappere poging maar niet ondernomen.
Trots ben ik op me kroost die het mooi maar weer een paar dagen met elkaar moeten rooien.
Maar ze hebben me alle drie verzekerd dat dat helemaal goed gaat komen.
Ondertussen heeft het weer zich behoorlijk hersteld. De zon heeft bij het opkomen alle wolken doen verdwijnen en de thermometer van de auto geeft een buitentemperatuur aan van 24 graden, dat is niet verkeerd dachten we zo. We zitten dan ook met ons zonnebril op en kijken hoe de kilometers asfalt onder ons vandaan verdwijnen.

Om kwart voor drie arriveren we in ons hotel in Trzebnicka. Moe maar zeer tevreden over het verloop van onze reis nemen we een douche, eten een hapje in het restaurant van het hotel en duiken vroeg onder de wol, morgen is het vroeg dag, we zetten onze wekker op half acht.

4 april 2011
De wekker zijn we ver voor als we maandag wakker worden, het is nog geen half zeven s’morgens.
We ontbijten en vertrekken richting Brzeg Dolny – Godziecin. Adam Grabowski, de directeur van het tehuis, verwacht ons tussen 11:00 en 12:00 uur. Om half twaalf draait onze auto het terrein van het tehuis op.
Eén van de medewerkers van het tehuis begrijpt gelijk dat we op zoek zijn naar Adam. En even daarna horen wij een vriendelijk: Dzien Dobri Ineke i Peter!
Adam neemt ons mee naar zijn kantoor en daar babbelen we een poosje bij. Het gaat in het begin een klein beetje stroef, Adam zoekt naar zijn woorden in het Duits en dat is voor ons al niet anders.
Opeens komt Adam naar mij toe en overhandigd mij een schilderijtje, hierop is een engeltje gemaakt van brooddeeg wat prachtig beschilderd is. “Heeft één van de kinderen voor jullie gemaakt”
Ik kan jullie vertellen, dan kan je het duurste kado ter wereld houden, dit soort geschenken zijn meer dan goud waard!
We laten Adam de afbeelding zien van het fitnessapparaat wat we bij ons hebben, hij is zichtbaar geëmotioneerd. Direct staat hij op van zijn stoel en vraagt ons mee te komen. We dalen af naar de kelder, voor mij bekend terrein, ben daar de vorige keer met Kimberly geweest, toen liet Adam ons de ruimte zien en vertelde hij van zijn plannen. Adam laat ons de fitnessruimte zien, werkelijk een prachtige ruimte, het ontbreekt er inderdaad wel aan sport en spelmateriaal, dat wat er is is niet echt veel. Daarnaast laat hij ons nog een ruimte zien en direct zien Peter en ik dat in deze ruimte de blauwe muurverf gebruikt is die wij op onze vorige trip naar Polen hebben aangekocht.
Maar goed, hoe krijgen we dat fitnessapparaat, wat in losse, zware pakketten in onze auto ligt, nu op een makkelijke manier in de fitnessruimte? Een probleem is dat er niet zoveel mensen in het tehuis aanwezig zijn, en de kinderen zitten nog op school dus zoveel helpende handen zijn er niet aanwezig. Opeens roept Adam Peter zijn naam en wijst op het raam. Peter roept gelijk dat dat een prima idee is. Adam haast zich naar de keuken en haalt daar een jonge mannelijke medewerker op, de huishoudster is ook de klos, ook haar wordt gevraagd even een handje te helpen met sjouwen. Binnen een hum en een zucht verdwijnen de pakketten via het raam de fitnessruimte in. En klaar is kees!
Peter vraag nog aan Adam of hij het misschien makkelijk vindt dat Peter het apparaat voor hem in elkaar zet, hier hebben we op gerekend, de gereedschapskoffer staat ook in onze auto.
Volgens Adam niet nodig, “We gaan een hapje eten” zegt hij

In de eetzaal is het rustig, alleen wat keukenpersoneel is aanwezig.
Een grote soepterrine wordt op onze tafel gezet, daarnaast zijn er ook een soort van pannenkoeken gebakken, een met poedersuiker en één met kaas.
Tijdens het eten komen ook de eerste kinderen de eetzaal in, ze knikken beleefd naar ons en begroeten ons met een vriendelijk; Dzien Dobri Pani I Pan ( Goedendag meneer & mevrouw)
Ons valt op dat er veel nieuwe gezichten bij zijn, kinderen die wij de vorige keer niet gezien hebben.
Maar dan verschijnen ook Kamil & Bartec
Even zijn ze heel verlegen, niet gek bedenk ik me, het is voor die kinderen toch ook heel wat. Op hun vertrouwde plekje zitten opeens die Hollanders weer.
Na het eten drinken we met Adam nog een kop koffie op zijn kantoor en praten over van alles en nog wat. Adam verteld dat er veel problemen zijn met de kinderen, vooral psychische hebben sommige kinderen het zwaar. Godzijdank is er wel volop therapie en hulp beschikbaar en dit wordt dan ook meerdere malen per week aan de kinderen gegeven.
Al snel beseffen Peter en ik maar al te goed dat die hulpgoederen van ons een heel klein stukje van alle op te lossen problemen zijn, maar Adam laat ons weten dat hij zeer dankbaar is voor de hulp die we bieden. Hij laat ons zien hoeveel budget hij van de regering krijgt om het tehuis draaiende te houden en je hoeft geen boekhouder te zijn om in te zien dat het eigenlijk een onmogelijke taak is. Het is de zloty tien keer omdraaien voordat hij uitgegeven kan/mag worden. Het tehuis staat onder strenge controle. Vele malen per jaar wordt alle administratie en de gehele boekhouding door gespit door de hoge heren van de staat. Zijn zaken niet op orde? Dan is het direct gedaan met het tehuis en zal het gesloten worden. In de zomer zijn de kinderen twee maanden vrij van school, de grote zomer vakantie. Adam laat ons in de administratie zien wat er voor die tijd berekend staat op het budget, we geloven onze ogen niet als we zien dat er een dikke nul gedrukt staat. Er is geen keuze, er is geen geld voor een uitstapje of voor het doen van leuke dingen. Adam verteld ons dat hij voor deze periode één grote wens heeft, de kinderen een paar dagen op vakantie laten gaan. Even weg van de plek waar ze altijd al moeten zijn, even een andere omgeving. Even de broodnodige afleiding van de dagelijkse gedachten, maar met een budget van nul zloty ga je niet ver komen.
We babbelen zo heel wat af, er zijn een hoop verdrietige dingen die Peter en ik te horen krijgen en daarnaast worstelt zo’n tehuis natuurlijk ook met de puberteitsproblemen van sommige kinderen. Even laat ik me mee nemen in mijn eigen gedachte en vraag mezelf af hoe Adam het vol houdt, een tehuis draaiende te houden met de weinige middelen die voorhanden zijn, diep respect voor hem en zijn medewerkers! ( uit respect voor de privacy van de kinderen, Adam en zijn medewerkers heb ik besloten om niet alle dingen die wij gehoord hebben te bloggen en op het internet te zetten)
Het is ongelooflijk hoe ongedwongen de sfeer in het tehuis is. Adam legt ons uit dat hij iedere dag de kinderen de normen en de waarde van het leven bij brengt maar wel een manier heeft verkozen die ook fijn is voor de kinderen zelf. Hij wil niet de strenge “vader’’ zijn waar de kinderen angst voor zouden kunnen ontwikkelen, lijfstraffen, die in vele tehuizen in Polen nog wel aan de orde van de dag zijn, zijn in Godziecin uit den boze. Adam verteld ons dat het al verdrietig genoeg is dat de kinderen moeten opgroeien zonder vader, moeder of familie. Kleine kinderen worden alleen mooie mensen als ze veel liefde ontvangen, dat is de gedachte van Adam en wij staan zonder twijfel achter zijn standpunt!
Na het gesprek vraagt Adam aan ons of wij het leuk zouden vinden om vanavond kennis te maken met zijn vrouw en zijn zoon, we worden uitgenodigd om aan het einde van de middag met hem mee te rijden naar huis om daar met elkaar koffie te drinken en wat te eten. Met dankbaarheid nemen we zijn uitnodiging aan. Adam duikt naar zijn mobiele telefoon en belt direct naar huis, als hij de telefoon weer uit drukt zegt hij met een grote smile op zijn gezicht: Gein Probleem!

Eén voor één druppelen de kleine kinderen binnen, Kamil, Bartec, Iza, Pawel en de kleine Kamil van 5 jaar oud. Iza en Kamil hebben een Engels leerboek bij zich en al snel zit Kamil op mijn schoot en zit Iza bij Peter aan het buro. We oefenen wat Engelse woordjes en de kinderen proberen ons weer de woordjes in het Pools te leren. Verlegen en wat schuchter kruipt de kleine Kamil van vijf jaar op mijn andere knie. Met zijn kleine iele handjes aait hij over mijn arm en kijkt mij met grote ogen aan. Samen met hem en met de andere kinderen zing ik het liedje; Klap eens in je handjes, kleine Kamil geniet zichtbaar en als ik klaar ben met zingen pakt hij mijn handen en gebaart me om nog een keer hetzelfde liedje te zingen. Opeens begint de kleine man een heel gesprek tegen mij in het Pools, tja, en nu? In het verhaal hoor ik meerdere malen: Tak, Pani Mama?
En dat laatste wat hij zegt versta ik, zijn verhaal zal een raadsel voor me blijven maar dat hij het afsluit met; Ja? Mevrouw Mama? begrijp ik maar al te goed.
Me moeder hart schreeuwt het uit en terwijl ik de kleine tegen me aan druk probeer ik hem in die paar minuten alle liefde van de wereld te geven.
Kamil slaat zijn kleine iele armpjes om mijn nek, drukt zijn wang tegen die van mij, en fluisterd: Moj Mama! ( Mijn MAMA)

Adam vraagt ons klaar te maken voor vertrek, zelfs in de gang staan de kinderen nog met hun Engelse boek en vliegt Pawel me nog een keer om me nek. We zwaaien de kinderen uit en stappen in onze auto, tot later deze week?
Na een kleine 25 minuten arriveren we bij het huis van Adam. Een enorme boederij van meer dan 100 jaar oud op het Poolse platteland.
De zoon van Adam opent het hek en als we naar binnen rijden staat de vrouw van Adam in de deuropening op ons te wachten.
We zijn meer dan welkom verteld ze en verdwijnt direct de keuken in voor een verse pot koffie.
Adam laat ons het huis zien en vraagt ons mee te komen naar boven, op de oude boerenzolder, die overigens nog gerenoveerd gaat worden, komt er achter een prachtige houten deur een heel appartement te voorschijn. Een grote woon/slaapruimte met twee zit/slaapbanken, een eethoek, een barretje en een enorme badkamer.
“Kijk” zegt Adam, jullie bed is al opgemaakt!
Ik kijk Peter aan en zeg: “Wat zegt hij nu? Ons bed is opgemaakt?
“Ja dat heb je goed begrepen mop” En nu? onze koffer staat in het hotel? nu is dat niet zo erg, maar heb ook de medicatie voor de nacht niet bij me. Peter legt in het Duits uit dat we zeer vereerd zijn met het aanbod maar dat het niet zal lukken deze nacht. Adam is zichtbaar teleurgesteld, hij vind het zo vreselijk jammer en als hij het aan zijn vrouw verteld vraagt ze ons ook direct in het Duits waarom we niet blijven. Gelukkig begrijpen ze het wel, dat het domweg niet kan vanwege mijn medicatie, maar de teleurstelling blijft toch wel even hangen.

We drinken koffie, babbelen vijf kwartier in één uur en even voor het eten komt de Wodka op de tafel. Oeps, een flesje van 40% vol, nou die zal wel heel hard aankomen bij mij, daar ik eigenlijk nooit alcohol consumeer.
De kleine wodka glaasjes worden gevuld en met het Poolse: Na zdrowie! proosten we op het leven!
Voor een kleine vijf minuten sta ik van binnen werkelijk in de brand maar het glaasje krijgt geen kans om op te drogen, direct wordt de tweede wodka ingeschonken en met de woorden dat je tenslotte op één been niet kan lopen drinken we in één teug het tweede glaasje leeg.
Nu kan je volgens het Poolse/Hollandse spreekwoord op één been niet lopen, en ik loop uiteraard op twee benen al moeilijk, maar na het tweede glaasje was ik toch echt ff bang dat ik voor het komende etmaal geen fatsoenlijke stap meer zou kunnen zetten. Alles wat ik mezelf vertelde was dat ik vooral maar moest blijven zitten.

Een aantal jaren geleden heeft Adam met collega’s een bezoek gebracht aan Amsterdam en hij verteld dat hij zich verbaasde over de enorme aantallen fietsen, dat hij een rondvaart heeft gemaakt in de grachten en dat hij Holland prachtig vond. De vrouw van Adam verteld dat zij vooral houdt van het Nederlandse bier en als wij het woord “Heineken” zeggen verschijnt er een grote glimlach op haar gezicht. Op de tafel staat een overvloed aan eten en al etend, drinkend en pratend is het al snel rond middernacht als we vertrekken richting ons hotel. In het pikkedonker slalommen we om de gaten in de weg en na een half uur arriveren we in ons hotel. Het kost ons nog geen tien minuten om de slaap te vatten!

5 april 2011
Voor vandaag hebben we een bezoek gepland aan de Wang kerk in Karpacz, een schilderachtig vakantiedorp aan de voet van het Reuzengebergte. In de winter is Karpacz een populair skigebied voor de welgestelde Pool. Als we naar Karpacz rijden verbazen we ons dan ook dat er op de bergen van het Reuzengebergte nog sneeuw ligt, in één van de reisgidsen die ik bij me heb lees ik dat er meer dan 100 dagen per jaar sneeuw ligt op de 1603 meter hoge Sniezka!
We nemen even de tijd voor een kopje koffie en warme appeltaart met ijs en slagroom in een van de restaurantjes. Het dorpje Karpacz is werkelijk schilderachtig.
Op naar de 13e-eeuwse Wang kerk! Een Romaanse kerk, mooi en rijk versierd met houtsnijwerk. Ooit stond deze kerk aan het Vangmeer in Noorwegen. Maar de koning Wilhem IV was zo verliefd op deze kerk dat hij hem in 1847 in Noorwegen heeft laten afbreken en het in Karpacz weer heeft laten opbouwen. Na het bezoek rijden we naar de herberg Ducha Gor ( letterlijk vertaald; Bij de Berggeest)
Een schitterende locatie! Alles is aan en in deze herberg gemaakt van larikshout. De vloeren, de vensters, de toog, het meubilair, sterker nog, zelfs de menukaart is uit het larikshout gesneden.
Tijd om de innerlijke mens eens te verwennen, we nemen plaats op de schapenvachten die op de banken liggen. We nemen wat te drinken en bestellen wat brood met boter en twee ketels Goulash soep, in deze entourage smaakt volgens mij een gewone droge aardappel nog heerlijk.
Na een zeer geslaagde dag rijden we weer terug naar ons hotel. In de auto neemt me gedachte me mee terug naar gisteren. De kinderen, Adam, het tehuis, en even droom ik weg. Het was onze bedoeling om in deze trip ook nog twee dagen naar Krakow te gaan, dingen bezoeken, uit eten en dat soort dingen.
Plots vraagt Peter: “Wat zit je te denken wijffie?”
Even aarzel ik en eigenlijk voordat ik er toch zelf erg in heb doe ik Peter een voorstel. “Als wij nu eens niet naar Krakow reizen, daar geen benzine aan uit geven, niet ons geld uit geven aan een diner etc, als we dat nu eens bij elkaar leggen en we gaan daar, ook deze keer, inkopen voor doen voor de kinderen in het tehuis? Zonder enige twijfel of bedenktijd zegt Peter direct dat het een geweldig idee is.
In het dagelijkse sms contact vertel ik onze dochter Kimberly wat onze plannen zijn voor morgen. Ik krijg een mega lieve sms van haar terug waarin zij tevens schrijft dat ook zij wat geld doneert voor de aankopen van de boodschappen. “Zo kan ik mam, ongeacht dat ik er dit keer niet bij ben, toch nog wat voor de kinderen in Godziecin doen!” Wat een kanjer van een meid is het toch ook!
Morgen op naar de Tesco dus!

6 april 2011
Rondom de grote stad Wroclaw zitten vele grote koopcentrums, werkelijk alles is heden ten dagen verkrijgbaar in Polen. Dat het voor het grootste gros Poolse bevolking niet te betalen is is dan weer een ander ding. Voor vele Polen is het nog alleen “kijken” maar niet kopen. Grazyna vertelde ons dat de eenvoudiger arbeider, en dat zijn er nog heel veel in Polen, ongeveer 1000 zloty per maand verdiend. Een makkelijke rekensom verteld ons dat dat een kleine 250 euro is waar ze van rond moeten komen. En natuurlijk, als wij de Tesco binnen lopen lijkt in onze ogen alles heel goedkoop maar als je je bedenkt dat je een budget zou hebben van 250 euro dan zou je zelfs in de Tesco alleen kunnen ‘’kijken” maar niets kopen.
Slenterend door de paden verdwijnen de meest gangbare levensmiddelen in onze boodschappenkar.
10 kilo suiker, 10 kilo meel, 10 kilo aardappelen enz enz
En opeens valt mijn oog op Heineken bier!
Een kadootje voor Grazyna, voor alle goede zorgen, voor het heerlijke eten, voor de gezellige middag/avond die we bij hun hebben gehad
Een groot pakket verdwijnt in onze kar, voor Adam schaffen we een fles Krupnik wodka aan!
Als wij een dik uur later bij de kassa staan moeten we dus twee overvolle boodschappenkarren op de band leggen. Alles komt voorbij. Toiletpapier, schampoo, wasmiddel, bouilliontabletten, melk
De auto ligt werkelijk afgeladen als we het parkeerterrein van de Tesco verlaten, euh, en nu?
Oke, we proberen of we nogmaals het huis van Adam kunnen vinden, het dorp is niet groot, zestien huizen staan er, maar waar lag het nu ook alweer? Het duurde even voordat we voor het grote ijzeren hek staan waar we een dag geleden ook stonden. Grazyna komt direct naar het hek gelopen en gebaard ons uit te stappen, als ik haar het pakket Heineken bier overhandig krijgt ze een blos op de wangen en zegt dat we dat niet hadden hoeven doen. “Ik ga koffie zetten” roept Grazyna gelijk, even later zitten we wederom aan de tafel waar we twee dagen daarvoor zo’n gezellige avond hebben meegemaakt. Tijdens de koffie vertel ik Grazyna wat we in de tussenliggende tijd gedaan hebben, vertel haar ook dat we boodschappen hebben gehaald voor het tehuis. Direct belt ze Adam op om het nieuw mee te delen en verteld ons daarna dat Adam aan het einde van de middag ook in Godziecin is, hij wacht ons daar op. Opeens kijkt Grazyna Peter aan en zegt tegen hem, terwijl ze op de grote staande klok in de woonkamer wijst, dat er dus nu genoeg tijd is om mijn medicijnen te halen, de koffer in het hotel in te pakken en vanaf vanavond te slapen bij hun thuis. Met een grote lach op ons gezicht zeggen we dat wij het een uitstekend idee vinden, Grazyna is helemaal blij als ze dit antwoord van ons krijgt. Vanavond hebben we tijd genoeg om te drinken, te eten, te lachen, te dansen, te leven volgens Grazyna. Na de koffie vertrekken we naar het hotel, pakken de spullen, proberen de hoteleigenaar duidelijk te maken dat we uit willen checken en vertrekken daarna naar het tehuis. Adam is in gesprek, een journalist neemt een interview met hem af. Adam zegt er wel bij dat hij altijd maar moet afwachten wat er daadwerkelijk gepubliceerd gaat worden.
Even maakt hij de tijd vrij om ons te ontvangen en hij vraagt of we hulp kunnen gebruiken bij het uitladen van de auto. Snel trommelt hij wat tieners op en verdwijnt weer in zijn kantoor.
De opgeschoten jongelui, die wij overigens nog niet gezien hadden omdat zij de dag dat wij er waren nog op school zaten, giechelen wat maar steken al rap de handen uit de mouwen
Opeens staat de kleine Kamil van vijf jaar bij de deur, hij hoorde stemmen en was hem stiekem even gesmeerd van zijn afdeling. De oudere kinderen slapen op een andere afdeling dan de kleinere kinderen. Totaal verbaasd kijkt hij me aan bij de deur en nog voordat ik op de laatste trede van de buitentrap sta omhelst hij me stevig, krijg ik een hele dikke zoen en helpt hij mij op zijn manier de trap op. Zijn handje vouwt hij om die van mij en loopt met mij mee de hal van het tehuis
Alle boodschappen worden zorgvuldig verzameld in één van de administratie kantoren en we worden uitgenodigd om bij de tieners koffie te drinken op hun afdeling. Kamil wordt gezegd dat hij naar zijn eigen afdeling moet gaan, aarzelend gaat hij de trap op. Halverwege de trap gaat hij zitten en kijkt door het traphek mij aan: Moj Mama? Moj Mama! fluistert hij zacht. Ook ik moet de bevelen van de medewerkers respecteren en kan Kamil niet met mij mee nemen naar de afdeling voor de tieners.
Ik druk een kus op de binnenkant van mijn hand en blaas hem richting Kamil die nog steeds door de tralies van het traphek kijkt. En voordat mijn kus bij hem kan aankomen maakt hij hetzelfde gebaar en blaast zijn kus mijn kant op!

We krijgen een rondleiding op de afdeling van de tieners, en langzaamaan verdwijnt de schaamte de jongeren en zitten wij in één van de slaapkamers van de meisjes. Drie jongens op het ene bed, drie meisjes op het andere bed en twee meisjes delen samen één stoel. Wij krijgen een kop koffie aangeboden en we babbelen wat af. We praten over school, over muziek, over het tehuis, we komen werkelijk tijd tekort! Ook de medewerkster van het tehuis praat honderduit. Ze vraagt of we ons adres en onze email willen opschrijven, we maken een paar foto’s en als ons kopje koffie leeg is is het tijd om met Adam te vertrekken naar zijn huis, na een ontzettend gezellige avond kruipen we s’nachts moe maar voldaan ons bedje in

7 april 2011
Ook vandaag bezoeken we het tehuis nog één maal. Maken we nog prachtige fotos met de kinderen. Babbelen even bij met Bocdan, hij was in 2010 onze tolk alleen was hij begin deze week niet aanwezig in het huis.
We laten de kinderen weten dat vandaag echt de laatste dag is voor ons in Polen en dat we morgen weer terug zullen rijden naar Holland. Maar uiteraard niet zonder hen te beloven dat we terug zullen komen. Peter en ik zijn er heilig van overtuigd, we gaan heel snel weer terug. En al is de hulp die we bieden maar een kleine druppel op de gloeiende plaat, die ene druppel brengt tenminste even afkoeling.
We knuffelen, schudden handen en gaan aan het einde van de middag met Adam mee naar huis, daar bespreken we onze geweldige ervaringen van de afgelopen dagen en horen van Adam en Grazyna dat we ten alle tijden welkom zijn. We gaan naar bed, morgen staat de thuisreis op het programma.

8 april 2011
Na het heerlijk ontbijt wat Grazyna voor ons klaar gemaakt heeft is het toch echt tijd om de koffers in de auto te zetten en de thuisreis aan te gaan. We nemen afscheid van Grazyna en Arthur, Adam is jammer genoeg al weer richting Godziecin, dus deze morgen afscheid nemen gaat niet meer.
Grazyna laat ons weten dat ze ons weer heel snel hoopt terug te zien en terwijl zij met haar zoon ons uitbundig uitzwaait beseffen Peter en ik dat we weer heel wat kilometers voor de boeg hebben voordat we weer thuis zijn bij ons eigen kroost. Maar wat een week, wat een geweldige ervaringen, wat een emoties, de verhalen over vroeger die Adam ons vertelde, wat hebben we weer genoten en wat gaan we voldaan weer richting Holland.
Eén ding staat vast: Terug komen doen we!
In de auto goochel ik met me Poolse woordenboekje een klein smsje voor Adam in elkaar en stuur deze naar zijn mobiele telefoon, een prachtig Dziekuje! krijg ik terug op mijn mobiele telefoon !

Wederom willen wij jullie bedanken voor de donatie’s, de hulpgoederen, het sport en spelmateriaal wat aan ons geschonken is, kortom: Bedankt voor jullie hulp en steun
Uiteraard hopen wij dat jullie ook in de toekomst aan ons blijven denken, mochten er spullen zijn waarvan jullie denken dat het prima gebruikt zou kunnen worden in het tehuis in Godziecin, laat het ons alstublieft weten!

Namens Peter, mezelf, Adam & Grazyna en alle kinderen van het tehuis:
Dziekuje!
Dank jullie wel!

Geef me tijd om na te denken,
hoe beschrijf je deze daad?
Waar een vreselijke zieke geest,
de regen kogels lopen laat.
Waar zo’n zieke geest denkt,
met zijn denken te bepalen
Dat hij zoveel liefdevolle mensen,
van deze wereld af mag halen

Maar hoeveel tijd ik ook zal krijgen,
beschrijven lukt me met geen woord
Alle traumatische slachtoffers, de gewonden,
en diegene die koelbloedig zijn vermoord?
De mensen zomaar weggerukt uit hun leven,
en sommige nog vechtend voor hun bestaan
Terwijl de dader vreselijk laf,
zijn eigen gekozen weg is gegaan

Zend ons van boven,
alle Engelenvleugels die er zijn!
Om hen te omarmen,
die nu lijden aan de pijn
Om de overledenen te dragen,
die op weg zijn naar het eeuwig leven
Waar hopelijk in het hiernamaals,
de mooiste plek aan wordt gegeven.

En wat ik zeker weet, en wat voor altijd in mijn gedachten zal dwalen…
Waar dacht dit zieke beest, dit recht vandaan te halen?

We zijn druk met de laatste voorbereidingen bezig.
Morgennacht zullen Peter en ik vertrekken voor onze reis richting Polen.
We hopen zondag in de middag aan te komen in het hotel in de buurt van Brzeg Dolny
Maandag worden we tussen 11:00 en 12:00 verwacht door directeur van het kindertehuis.
En wat hebben we er een zin in, hoe zal het zijn met de kinderen in Brzeg Dolny?

Het ‘’assortiment” aan ingezamelde goederen is de laatste weken enorm toegenomen.
Toen ik het blog/de mail geschreven had over het feit dat we een fitnessapparaat hebben kunnen aankopen voor de fitnessruimte in Brzeg Dolny werd ik van alle kanten benaderd door mensen die ook nog sport/spel materiaal hadden.
Uiteindelijk kan ik jullie melden dat er mee gaat:

* Fitnessapparaat
* Powerplate
* Crosstrainer
* 2x Mini Stepper
* Trampoline
* Oefenmatten
* Digitale vetmeter
* Nieuw volleybal net
* Skeelers

Het is toch werkelijk ongelooflijk wat er allemaal weer is binnen gekomen!
Ik/wij hebben er weer geen woorden voor!
Wij proberen zoveel mogelijk mee te nemen op onze reis, alles wat niet mee kan zal volgende week mee gaan in de bus van de Stichting Kindertehuizen Polen. Een groot hulpgoederentransport staat voor week 13 op de planning!

Uiteraard wil ik wederom jullie weer bedanken voor alle goederen die ik in de afgelopen maanden heb mogen ontvangen, en ik beloof jullie met de hand op het hart, ze gaan heel goed terecht komen.

Ook ga ik, mede omdat ik het zo vreselijk leuk vind om te doen, natuurlijk weer een reisverslag schrijven die ik zal plaatsen op onze website en op Hyves, voorzien van foto’s, zodat jullie ons weer op de voet kunnen volgen!

Voor nu, nogmaals dank jullie wel allemaal, en tot snel!

Liefs

Ineke

http://mijndroomvoorpolen.hyves.nl

www.casitameijer.nl

Ik dacht laat ik nog een klein beetje in de vakantiesfeer blijven bij het schrijven van mijn mail.
Voor vele is deze week het “normale” leven weer begonnen, kinderen weer naar school, iedereen weer aan het werk en de dagelijkse dingen keren weer langzaamaan terug, andere daarentegen genieten nog van de laatste weken (school)vakantie.

Uiteraard hoop ik dat jullie net zo’n fijne zomerperiode gehad hebben als ik/wij
Wij hebben veel gereist en gezien, en vooral genoten van deze mooie tijd van het jaar

Sommige van jullie was het al opgevallen dat op de Polen Hyves het logo van de vrachtwagen in een andere kleurtje is en dat er nieuwe foto’s geplaatst zijn. Daardoor kreeg ik van sommige, via mijn mail de vraag of een Ineke’s Polen Express een tweede rit gaat maken?

Toen we vorig jaar onze missie, Ineke’s Polen Express, erop hadden zitten waren wij er eigenlijk van overtuigd dat het waarschijnlijk een eenmalige aktie was.
Wat hebben we een berg werk moeten verzetten.
Hulpgoederen ophalen, het mailen en bellen rondom de Express, sorteren en vouwen van kleding, het nakijken en sorteren van speelgoed, menigmaal hebben we tot de late uurtjes door moeten werken om alles voor elkaar te krijgen, het kamperen in onze woonkamer tussen alle bananendozen met hulpgoederen enz. enz.
Mijn hele gezin werd er, op welke manier dan ook, bij betrokken en zetten zich ook helemaal in
Natuurlijk, het doel was alles meer dan waard, dat besefte ik me vooral toen ik in Polen huilend bij onze lege aanhanger stond, wat een voldoening!
Maar toen ik afgelopen Juni op mijn luchtbed lag op één van de Spaanse stranden kon ik me niet voorstellen dat we zo’n organisatie nog eens aan zouden gaan.
Maar het kriebelt, en niet zo’n klein beetje ook!

Als ik mijn reisverslagen weer eens lees op de Polen Hyves gaat mijn gedachten met mij op de loop en beleef ik alles opnieuw. Het gezicht van Kamil en zijn broertje, toen ze samen op de skelter zaten die we hadden meegenomen, het is onbeschrijfelijk. Ewelina die gelijk een klik had met onze dochter Kimberly en die, na nog geen kwartier, als vriendinnen over het plein liepen bij het tehuis in Brzeg-Dolny. De tranen die er vloeide bij de directrice en Alexandra bij het afscheid nemen in Olesnica
De kinderen, groot en klein, die alle hulpgoederen naar binnen sjouwde….
De gehele film draait opnieuw door mijn hoofd!

Nog maar eens een visje uitgegooid bij Peter en Kimberly of ze een tweede rit naar Polen zouden zien zitten en zonder er bij na te denken riepen ze direct dat zij er al klaar voor waren.
Geïnformeerd bij de voorzitter van de Stichting Kindertehuizen Polen of we nogmaals een tweede rit zouden mogen organiseren, voor Olaf helemaal geen probleem!
Dus, de Polen Express vrachtwagen maar een nieuw kleurtje gegeven, olie ververst en de banden weer op spanning gezet en tot nu toe achter het opschrift:
Ineke’s Tweede Polen Express ?
nog maar even een vraagteken geplaatst, in plaats van een uitroepteken
Maar, we willen van dat vraagteken zeker een uitroepteken gaan maken!

Een exacte datum wanneer we gaan rijden is er nog niet
Naar alle waarschijnlijkheid wel weer rond het voorjaar van 2011, zo eind April begin Mei 2011
In Oktober zal ik zelf aanwezig zijn bij een vergadering van de stichting en hoop ik hierover meer te weten te komen!
Maar Ineke ben je dan niet wat vroeg met je mail/blog?
Ja, dat geef ik gelijk toe
Maar het is wel zo dat straks de kledingkasten weer gewisseld gaan worden omdat we er niet onder uit komen om de zomerjurkjes en de korte broeken te verwisselen voor de warme wintertrui en de behaaglijke spijkerbroek, het ultieme moment om de garderobe weer eens na te lopen
Bij het organiseren van de eerste Polen Express kreeg ik vaak te horen:

Jeetje Ien, had het maar eerder gezegd, heb net heel veel kleding naar de kringloopbak gebracht.

Of:

Dat is nu jammer, vlak voor feestdagen als Sinterklaas en Kerstmis heb ik al het speelgoed uitgezocht en waar niet meer mee gespeeld wordt heb ik weggegooid.

“En een ezel stoot zich in het algemeen geen twee keer aan dezelfde steen “ was het eerste wat ik toentertijd gelijk dacht, vandaar dat deze mail vroeg in de mailbox valt

Opnieuw gaan we dus op zoek naar:

Kinderkleding voor kinderen van 0 t/m 18 jaar
Daaronder vallen dus ook de dames en heren maten als
Extra Small
Small
Medium
Large

( Let er wel op dat de kleding schoon en heel is, het is voor mij onbegonnen werk om alle kleding eerst te wassen of er herstelwerkzaamheden aan te verrichten
Denk daarnaast ook aan riemen, sjaaltjes, sierraden, damestasjes etc.)

Schoenen

Speelgoed
Puzzels
Kleurboeken
Knutselpapier
Voetbal
Stiften/Potloden
Spellen
Skeelers/Rolschaatsen
Etc.
( Gelieve geen knuffelbeesten of speelgoed wat werkt op batterijen)

Persoonlijke verzorgingsartikelen
Shampoo
Doucheschuim
Kammen
Borstels
Haarelastiekjes/Haarbanden/ Haarclips
Tandpasta
Tandenborstels ( Nieuw)
Zeep
Bodylotion
Etc.
(Kanttekening hierbij is dat alles echt niet van het duurste merk hoeft te zijn)

Schoonmaakmiddelen/Artikelen
Afwasborstels
Waspoeder
Schoonmaakdoekjes
Allesreiniger
Etc.

Maar ook

Computers
(Kinder)fietsen
Dekens
Dekbedden
Fitnessapparatuur
Etc
Etc
Etc

Kortom, wederom alles wat goed bruikbaar is voor de kinderen in de leeftijd van 0 t/m 18 jaar!
Dus duik je binnen kort de kasten in, denk je dan aan ons?

Eventuele financiële donaties, die wij de afgelopen keer ook mochten ontvangen, zullen dit keer besteed worden aan het vervangen van bv vinyl of vloerbedekking in de tehuizen
Dit zal overigens ook in Polen aangekocht gaan worden

Mochten jullie daarnaast spullen hebben waarvan je niet zeker weet of het wel of niet bruikbaar zou kunnen zijn, schroom niet en mail me alstublieft
Ophaaldagen zullen we vanaf Januari 2011 ook weer in gaan plannen
(Mocht je nu geen gelegenheid hebben om op dit moment de hulpgoederen zelf nog even in de opslag te houden, laat het me dan even weten, dan zoeken we samen naar een passende oplossing)
Natuurlijk is het ook geen probleem om de hulpgoederen bij ons thuis te brengen.

Ondertussen ga ik aan de slag om het dit keer voor elkaar te krijgen een aanhanger gesponsord of te leen te krijgen, ga ik wat verffabrikanten aanschrijven of ze eens de hoekjes in het magazijn willen uitspitten naar die vergeten emmer muurverf, ga ik hard aan de slag om wederom opslagruimte te regelen, ondertussen ga ik me inzetten om van dat vraagteken een heel groot uitroepteken te maken!

Op de Hyves zal ik ook wat dingen aan gaan passen, zoals de ophaaldagen enz.
Dit om verwarring te voorkomen!
Hopelijk staat de Hyves snel vol met nieuwe nieuwtjes!

Ik hoop van harte dat ik/wij wederom op jullie medewerking mogen rekenen
Nodig ook familie, vrienden en kennissen uit om ons te volgens op deze Hyves
www.mijndroomvoorpolen.hyves.nl
Vele handen buigen die bochtige vraagteken toch zo om tot een uitroepteken ?

En vergeet niet, zonder jullie was de eerste Express nooit zo’n succes geworden!
Valt dat succes te evenaren?

Heel veel groetjes en tot horens
En heel veel liefs van “onze” kinderen uit Brzeg Dolny en Olesnicá